TANIDIK OLANIN PARÇALARI

Tanıdığımız imgeler her zaman aynı hikâyeyi anlatmaz.

Isabel Santos, dergi sayfaları ve basılı materyallerden aldığı parçaları bir araya getirerek tanıdık görüntüleri yeniden kuruyor. Bir yüz, bir bakış, bir beden ya da bir görüntünün yalnızca kendisine değil, taşıdığı geçmişe ve çağrışımlara da bakıyor. Kesip ayırdığı her parça, ait olduğu bağlamdan uzaklaştıkça yeni bir anlamın parçasına dönüşüyor.

Santos’un kolajlarında hiçbir görüntü tamamen kaybolmuyor. Parçalar üst üste geliyor, birbirlerinin anlamını değiştiriyor ve daha önce var olmayan yeni anlatılar oluşturuyor. Bu süreç, hafızanın çalışma biçimini de hatırlatıyor: Bazı görüntüler zihnimizde kalırken bazıları siliniyor, bazıları ise zamanla değişerek yeniden karşımıza çıkıyor.

Sanatçı, basılı kültürün geçici ve tüketilebilir imgelerini yeniden ele alarak onların ömrünü uzatıyor. Bir zamanlar yalnızca bir dergi sayfasının parçası olan görüntü, kolajın içinde başka bir hikâyeye dönüşüyor. Böylece tanıdık olan, artık ilk bakışta bildiğimiz şey olmaktan çıkıyor.

Tanıdık Olanın Parçaları, Isabel Santos’un imgeleri parçalayarak değil, onları yeniden bir araya getirerek kurduğu dünyaya bakıyor. Her kolaj, geçmişten alınmış bir parçanın bugünde yeniden anlam kazanabileceği fikrini taşıyor.

Belki de tanıdığımız şey hiçbir zaman bütünüyle aynı değildir. Bazen onu yeniden görmek için yalnızca parçalarına bakmak gerekir.