SU BAŞKAN

Zamanın katmanları arasındaki bükülmeyi konu alır. Zamanın esnek doğasını, düzlükle tersyüz oluş, varlıkla yokluk arasındaki o gerilim noktasını inceler.

Işık ve gölge, varlık ve yokluk, dişil ve eril arasındaki dengeyi temsil eder. Geçmişle geleceği birbirine dokuyan o ince ipliğe ve insanlığın kolektif hafızasına bir saygı duruşudur.

Antik Yunanca'da "başlangıç, ilk ilke" anlamına gelen Arkhe, varlığın en ilkel haline dönüşü işaret eder. Pürüzlü yüzeyi yeryüzünün dokusunu yankılarken, içi boş merkezi yaratılış anındaki kozmosu hatırlatır. Yokluk ve varlığın buluştuğu bu eser şu soruyu fısıldar: "Her şey nerede başlar?"

Platon’un Timaeus diyaloğundan ve evrenin kesintisiz akışından ilham alır. Chora, her şeyin var olduğu, gökyüzünde ya da dünyada olmayan ama varlığın barındığı o "mekân" veya "kap" olarak tasvir edilir. Varlığın kalıcılığına ve oluşun mekânına bir göndermedir.

Dante Alighieri’nin İlahi Komedya’sındaki Purgatorio (Araf) bölümünden ilham almıştır. Bir askıda kalma, özlem ve ruhun dönüşümle yüzleşme alanıdır. Toprak ve ateşte şekillenen bu parça, düşmekle yükselmek arasındaki o ince anı somutlaştırır.

Adını Herakleitos’un "her şey akar" öğretisinden alan bu eser, katı bir nesne gibi görünse de içinde daima bir devinim taşır. Bir düşüncenin veya duygunun akarken alabileceği bitmemiş, tanımlanmamış hali temsil eder. Kimi zaman bir vücut kıvrımını, kimi zaman kendi üzerine katlanan suyu andırır; bakışınızla birlikte sürekli değişir.

"Ben ve kumlar yanıyorduk yavaşça bir pesüs gibi" (Edip Cansever). Bu form, kendini beyan etmeyi reddeder; saklı tutulan bir nefes gibi içe doğru katlanır ve görülemeyenler için bir sığınak oluşturur. Maddede değil, kucakladığı gölgelerde konuşur. "Pesüs", anıları ve kokuyu yavaşça bırakan kilden bir buhurdanlıktır.

Fosil karınca yuvalarından ilham alan bu çalışma, doğanın ham mimarisine bir saygı duruşu niteliğindedir. Form ve boşluğun gizli bir labirenti olan eser, yapı ile içgüdünün hassas bir dengede buluştuğu noktayı temsil eder.