Silvia Corti

Bazı sanatçılar elleriyle heykel yapar, bazıları ise zamanla. Silvia Corti her ikisini de yapıyor. Onun işleri yalnızca bir sonuç değil; maddenin içsel yaşamına dair hassas bir kazı, simyasal bir dinleme süreci. Tasarladığı yüzeyler öylece hareketsiz durmaz; ışıldar, nefes alır ve tepki verirler. Onlar gözlemlenecek nesneler değil; altından bir nabzın attığı, örtülerin ardında karşılaşılan varlıklardır.

1981, Como doğumlu Silvia; gölün yansımalarıyla, suyun üzerine dağılan akşam ışıklarının titreyişi arasında büyüdü. Çocukken defterlerini ayrıntılı çizimlerle doldururdu; sanki çizim yapmak, alanı mesken tutmanın, vizyonu bir ilişkiye dönüştürmenin bir yoluydu. Bugün disiplinlerarası pratiği; heykel, resim, enstalasyon, fotoğraf ve çağdaş mücevher tasarımına kadar uzanıyor. Sanatsal sesi oksidasyon, katmanlaşma, yansıma ve sessizlik arasından geçiyor.

Pratiğinin merkezinde "dönüşüm" eylemi yer alır. Bakır, alüminyum ve demirle çalışırken; bu malzemeler değişime zorlanmaz, aksine bu değişime eşlik edilir. Sonuçta ortaya çıkan dokular birer tene, patinalar ise birer nefese benzer. Bu felsefe, görsel dilinin temel bir parçası haline gelen fotoğraf çalışmalarına da uzanır. Silvia’nın imgelerinde ışık sadece bir aydınlatma aracı değil, dokunsal bir mevcudiyet ve heykelsi bir güçtür.

Sanatla kurduğu bağ aynı zamanda derinlemesine ilişkiseldir. Bilişsel engelli bireylerle çalışan bir sanatçı terapisti olarak Silvia, malzemenin bir ifade aracı değil, bir "mevcudiyet ortağı" olduğu alanlar yaratır. Estetik evreni fenomenoloji ve şiirsellikten güç alır. Maurice Merleau-Ponty ve Juhani Pallasmaa gibi düşünürlerin izinde, algıyı "et" olarak ele alır. Onun yüzeyleri asla dekorasyon değildir; onlar eşikler, membranlar ve bellek alanlarıdır.