Emine Gökçe Kavi, sanatı tek bir düzleme hapsedilemeyen, estetik rezonansı yüksek bir insani ifade biçimi olarak konumlandırır. Pratiğinde hiçbir eylem tesadüfi değildir; kağıt üzerine bırakılan her bir çizgi, inşa edilen her bir düzlem, o anki zihinsel durumun ve içsel dalgalanmaların somut birer izidir. Sanatçı, Freud’un bilimi insanı, sanatı ise "Ben"i açıklayan iki kurucu güç olarak gören yaklaşımından ilham alarak, görsel dili insan ruhunu anlamanın en dolaysız yolu olarak benimser.
Kavi'nin çalışmaları, toplumsal meselelerin ağırlığı ile kelimelerin yetersiz kaldığı saf duygusal durumlar arasında mekik dokur. Gerçekliğin birebir taklidini ve katı teorik kalıpları bir kenara bırakarak; renklerin, lekelerin ve jestlerin yarattığı psikolojik etkilere odaklanır. Resmi birincil dili olarak seçen sanatçı, tuval üzerinde kendi özgün sözlüğünü inşa eder.
Renklerin kendi içindeki armonisiyle hemhal olmak, malzemenin sınırlarını keşfetmek ve yüzeyde bırakılan jestüel izlerin izleyicideki yankısını aramak, Kavi’nin üretiminin merkezini oluşturur. Sanatçı, figüratif temsillerin ötesine geçerek boyanın ve hareketin kendi saf enerjisiyle konuşan zamansız alanlar yaratır.